Info

http://dekdontee555.hi5.com - Send it to your friends

Age

Birthday

February 28

Location

เชียงใหม่, Thailand

Languages

Thai

About Me

Music Is My LifE...*0*...อยู่ได้ด้วยดนตรี

อันชนใดไม่มีดนตรีกาล

ในสันดารเป็นคนชอบกลนัก

อีกใครฟังดนตรีไม่เห็นเพราะ

เขานั้นเหมาะคิดขบถอัปลักษณ์

"^o^"

...มุ่งมั่น จริงจัง สม่ำเสมอ...

Interests

I got my cursor from: hi5 Cursors

</ .section .comment-text { margin-bottom: 36pt; color:#FFF; font-family:, Courier New ; margin: 20pt; line-height: 20pt; font-size:15px; letter-spacing: 2px; background-image:url( http://dl8.glitter-graphics.net/pub/550/550778sl9k39rmwq.gif); background-position: 0% 100%; background-repeat:repeat; border-bottom:1px #FFF dotted; } .section-separator {display:none;}body {background-image: url(http://www.uppicweb.com/ia/790356jzf81dcwf1.jpg) ;background-attachment:fixed;background-repeat: repeat; } }

Favorite Books

Favorite Quote

หากเป้าหมายชีวิตต้องผ่านเหว

อย่าให้อนาคตต้องล้มเหลวเพราะความกลัว

.. ดนตรีสร้างคน ..

hi5 Games

Play hi5 Games

๑oนายหมูอ้วนo๑ hasn't played any games recently.

Groups

View All Groups

D2B-Thailand most successful pop group ever, SaxSociety, Music_Cmru, CMRU Band

Journal

View All 15 Entries Add Comment

เหลือเวลาน้อยลงแล้ววว.. : May 2, 2008

ต่อจากนี้ไปก็คงไม่ได้มานั่งซ้อม

เช้า

กลางวัน

เย็น...

มาก่อน7โมง เที่ยงก็มาซ้อมหลังทานข้าว
เลิกเรียนก็มาซ้อม...

"สิ่งที่มี่ค่าไม่สามารถตีราคาซื้อหามาได้"

สิ่งที่มีคุณค่ากับเรา...เรากลับมองไม่เห็น
กว่าจะรู้ว่ามันมีคุณค่าแค่ไหน...
ก็ตอนที่เสียมันไปแล้วววว...

ทุกความทรงจำดีๆ..จะคงอยู่ในสมองและหัวใจ
แม้ว่าจะนานแค่ไหน...ก็ไม่มีวันลบเลือน...

ระยะเวลา6ปี...
ม.1มาเข้ารู้สึกว่า..ทำไมรุ่นพี่ถึงดุจัง...ก็เป็นคำถามในใจมาตลอดที่ไม่เคยคิดจะถามใคร..เมื่อไหร่จาจบซักทีทำไมมันนานน๊านนาน..
ม.2เริ่มเป็นรุ่นพี่แบบไม่ได้ตั้งตัวววว
มีรุ่นน้องมาเคารพเราบ้างงงแล้ววว
แต่ก็ยังไม่รู้สึกว่าเป็นพี่แล้ว..ก็เริ่มซ้อมคอมโบ้..เหอะๆเป่าแบบว่าเสียงไม่เอาไหนเลย..แย่ๆๆ
ม.3เริ่มรู้สึกเขว...ว่าจาอยู่ต่อดีรึป่าววว..ถ้าอยู่อยู่เพราะอะไร
จะเรียนไปทางไหน..ในที่สุดก็ต่อม.4ที่วพ.อานะ..และแล้วก็ต้องเรียนสายวิทย์-คณิตฯ
แต่จิงๆแล้วอยากเรียนสายจีน..เพื่อแม่อานะ..แม่ขอร้องงง
ม.4เริ่มจาตั้งใจเรียนแต่ก็ไม่เท่าไหร่..รู้สึกว่าเป็นพี่มากขึ้นกว่าเดิม..เริ่มได้รับผิดชอบหน้าที่หลายๆอย่างในโยฯ..มีระบบระเบียบมากขึ้น..ได้แข่งคอมโบ้..
ม.5การเรียนเริ่มแย่ลง..นิสัยก็แย่ลง(ก็รู้ตัวเองอานะว่าเป็นนยังไง)ไม่ค่อยเอาไหน..แต่เริ่มชอบคอมโบ้มากมาย..ซ้อมละมีความสุข..ได้ไปแข่งหลายๆที่..ซ้อมหนัก..แต่แข่งแล้วผลงานก็ออกมาถือว่าอยู่ในเกณฑ์ดีอานะ..
ม.6รู้คำตอบของคำถามในใจว่า...ทำไมรุ่นพี่ถึงดุจัง..และรู้ว่าการเป็นพี่มันยาก..เพราะต้องคิดในทุกๆเรื่อง
..รู้จักวางแผนแบ่งหน้าที่ให้น้องสืบทอด..และที่สำคัญดูแลวง..ซ้อมอย่างไร...
ซ้อมเพื่ออะไร...
แต่หลายๆครั้งที่มักจะทำผิดพลาด..มักจะได้รับบทลงโทษและโอกาศแก้ตัว..มาอยู่เสมอ...และรู้ว่าเวลามันเร็วมากๆจนไม่อยากให้มันผ่านไป

แต่..ยังไงคนเราไม่มีใครที่ดีไปในทุกเรื่อง
มีดีก็มักจะมีไม่ดี...แต่อยู่ที่ว่าด้านไหนจะมีมากกว่ากัน..

ในวันนี้รู้ทางเดินของตัวเองแล้ว..และพร้อมที่จะเดินทางไปกับมัน..หนทางจะเป็นยังไงไม่รู้..รู้แต่ว่า..จะไม่ลืมว่าเรามาจากไหน..ห้องแบนด์ยังคงเป็นบ้านหลังที่2เสมอ..เป็นทั้งที่ประสิทธ์ประสาทวิชา..เป็นที่อบรมณ์บ่มนิสัย..และเป็นสถานที่แรกที่ได้มาเจอกับเครื่องดนตรีต่างๆ..เข้ามาครั้งแรกยอมรับว่าไม่รู้จักอะไรเลย..โน๊ตแต่ละตัวก็ยังไม่รู้จัก..แต่เพราะมีคุณครูและรุ่นพี่ได้สอนแนะนำให้เราได้เรียนรู้กับมัน..จนกระทั่งเรารู้จักเครื่องดนตรีต่างๆ..ดูโน๊ตเป็น..และเล่นมันเป็น..จนรู้สึกได้ว่ามีความผูกพันธ์กับเครื่องที่ได้เล่น..บาง
ครั้งก็เคยคิดว่า..ใครจะมาเล่นมันต่อจากเรา..แล้วจะดูแลรักษามันดีไหม..สิ่งที่คิดอยู่เสมอคือ..เราจะได้กลับมาเล่นเครื่องของตัวเองอยู่ไหม..มีหนึ่งอย่างที่รู้สึกได้ถึงความผุกพันธ์คือ..การที่เราได้อยู่กับกลุ่มคนมากมาย..แต่ละคนมาจากหลายที่นิสัยก็แตกต่างกันไป..เหมือนกับได้ทำบุญร่วมกันมาแต่ชาติปางก่อน..จึงได้มาพบกัน..การอยู่รวมกันก็ต้องปรับนิสัยต่างๆเข้าหากัน..เวลาผ่านไปความสนิทสนมก็มีเพิ่มขึ้น..ทั้งเพื่อน..พี่..น้อง..เมื่อจากกันไปแล้วไม่รู้ว่าจะได้มาอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันแบบนี้อีกรึเปล่า..ไม่อยากจะจากไปเลย..ถึงแม้วันเวลาข้างหน้า..จะไม่มากเท่าวันนี้ที่ได้ไปซ้อม+ออกงาน..แต่ก็จะกลับเข้ามาแค่เพียงได้เล่นได้เป่าก็พอใจ..

ไม่รู้เหมือนกันว่าทุกวันนี้เราเดินมาถูกทางรึป่าว..

แต่ยังไงก็จะไม่มีวันลืมผู้มีพระคุณแก่เรา อ.สุมิตร แสงอรุณ
ท่านเปรียบเสมือนพ่อคนที่2..ที่ให้สิ่งที่มีคุณค่าแก่ชีวิตของเรา อบรมณสั่งสอน ตักเตือน ในหลายๆเรื่อง จนทำให้มีความรู้และความสามารถ..ถ้าวันนั้นท่านไม่ได้เลือกเราเข้ามาในวง..ก็ยังไม่รู้ว่าวันนี้..เวลานี้..จบม.6แล้วจะไปที่ไหน..สอบอะไร..รักและถนัดสิ่งไหน..ขอขอบพระคุณที่ท่านเมตตาให้ได้เข้ามาเป็นนักเรียนโยธวาทิตและคอมโบ้วัฒโนทัยคะ..รักและเคารพอย่างสูง